Sakramenty

Wśród wielu opinii i wrażeń warto pamiętać, że Kościół jest przede wszystkim środowiskiem sakramentów. Wszystkie one zostały ustanowione przez Chrystusa /Mt 28,19; 1 Kor 11,23-25; J 20,23; Jk 5,14; Dz 8,14-17/. Niektóre jednak pośrednio, gdy tworząc Kościół „zasiał je w nim jak ziarno”.

     Być może pamiętamy ich definicję z lekcji religii: „widzialne znaki niewidzialnej Łaski.” Sakrament oznacza wydarzenie spotkania Boga z człowiekiem. Dar rzeczywistości dostępnej jedynie przez wiarę /Łaska/ docierający przez rzeczywistość rozpoznawalną zmysłowo /znaki, gesty, słowa/. Sakramenty w istocie są tajemnicą Ilac. sacramentum, grec.misterion/. Teologia uczy, że „oznaczają taki obrzęd liturgiczny, który z woli Chrystusa czyni człowieka niewidzialnie uczestnikiem życia Bożego i mocy zbawczej.” Albo inaczej: realne, choć wewnętrzne przyjście Chrystusa uświęcającego i zbawiającego człowieka. Sakramenty towarzyszą najważniejszym etapom rozwoju życia człowieka.

     Jest siedem sakramentów. Trzy z nich są niepowtarzalne: Chrzest, Bierzmowanie i Kapłaństwo. Pozostawiają w duszy „niezmywalną pieczęć” – znak przymierza z Bogiem /2 Kor 1,22/. Pozostałe cztery można – przynajmniej teoretycznie – przyjmować wielokrotnie. Sakramenty nie są własnością kapłana albo wspólnoty. Nikomu się nie należą „z góry”, gdyż są bezinteresownym Bożym Darem, a nie kolejnym z „praw człowieka.” Zadaniem udzielających je, czyli szafarzy, jest troska o właściwą dyspozycję moralną przyjmujących i zrozumiałość wykonywanych czynności i wypowiadanych słów.

     Chociaż Eucharystia jest określona jako Najświętszy Sakrament, to jednak decydujący jest Chrzest /Rz 6,3-11/. Jest fundamentem życia chrześcijańskiego i bramą duchowego rozwoju / KKK 1213/.
     Sakramenty wyrażają i odżywiają wiarę; ułatwiają oddawanie czci Bogu; przemieniają i dokonują uświęcenia człowieka; budują i wzmacniają Wspólnotę Kościoła. Katechizm dzieli je na trzy grupy:

1. sakramenty wtajemniczenia /inicjacji/ chrześcijańskiego – chrzest, bierzmowanie, eucharystia;

2. uzdrowienia – pokuty i pojednania oraz namaszczenie chorych;

3. sakramenty w służbie Komunii, czyli święceń i małżeństwa, ponieważ „są nastawione na zbawienie innych ludzi. Przez służbę innym przyczyniają się także do zbawienia osobistego”/KKK 1534/. Przez nie chrześcijanie najwyraźniej uczestniczą w posłaniu Chrystusa do świata.

     Zasadniczo, aby przyjąć konkretny sakrament, wymagana jest wiarygodna prośba, odpowiednie przygotowanie i brak przeszkód ze strony prawa kościelnego.

ks. Jan Sawicki
/Tekst pochodzi z Tygodnika IDZIEMY/

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *